Acrylverf op doek 160 x 160 cm, 2021
In dit schilderij waarop een zelfzekere klaproos in de handen klapt, zorgt een beeld er voor dat de naam van een bloem een woordspeling wordt. Een roos die klapt wordt fysisch aanwezig gemaakt, alsof de taal even besluit om niet meer te verwijzen, maar te gebeuren.
Het werk is dubbelzinnig. Je ziet een bloem die klapt en je voelt dat het niet kan. Het beeld beweegt tussen herkenning en onmogelijkheid. Je kan je bovendien de volgende vragen stellen. Is de klap onderdeel van een langer applaus in de betekenis van waardering of is het slechts één klap in de handen? In het laatste geval kunnen we verschillende kanten uit. Is het een vraag om aandacht, om het even stil te maken of om iets aan te kondigen?