Triptiek, acrylverf op diaschermen, vanaf 1995
In deze triptiek verschuift de betekenis van het woord ‘zebrapad’ stap voor stap. Op het eerste scherm (ca 1995) reageert een achteromkijkende dame in een open auto met “Merde, een zebrapad!”. Er treed bij de toeschouwer een automatische associatie op: auto – verkeer – oversteekplaats. Het achterom kijken, de vloek en het uitroepteken laten een moment van onoplettendheid vermoeden.
Op het tweede scherm (2021) volgt een actie na de uitroep. De dame stapt uit de auto, alsof ze het beeld / de situatie wil controleren, corrigeren of beter begrijpen.
Alles verschuift op het derde scherm (2021). Het zebrapad blijkt geen oversteekplaats te zijn, maar de zebrapad, een pad in zebramotief. Wat eerst een waarschuwing was, wordt een absurd misverstand in taal en beeld. Alles is perceptie. Wat laten we ons gemakkelijk / graag misleiden. Woorden roepen beelden op die sterker/anders zijn dan wat er werkelijk te zien is.
Door de triptiek op te stellen in een driehoek (rug aan rug), ontdekt de toeschouwer pas één na één de drie episodes van het verhaal.
