Gepersonaliseerde nummerplaat, 2025
Ik hou niet van gepersonaliseerde nummerplaten. Hoewel het fijn is dat de overheid ze toelaat, zijn de meeste ronduit belachelijk. Tenzij ze echt grappig zijn en/of een vondst bevatten.
De ingreep op mijn persoonlijke wagen speelt in op de verschuiving van verwachting. Een Porsche Macan draagt in de publieke opinie een duidelijke lading: status, performantie, herkenbaarheid. Door daar het woord ‘Dacia’ op te zetten, trek ik de vanzelfsprekende interpretatie scheef. Het object en de naam vallen niet meer samen, en in dit geval ontstaat er fijne humor (vind ik).
Het werk heeft geen uitleg nodig. De kijker registreert eerst het beeld — een Porsche — en leest dan de (merk)naam — Dacia — en in dat kleine tijdsverschil gebeurt het werk. Het is een soort visuele punchline.
Tegelijk zit er meer in dan alleen een grap. Ik speel met hoe sterk we vertrouwen op labels om waarde en identiteit toe te kennen. Merknamen functioneren bijna als taaltekens: ze sturen onze blik nog vóór we echt kijken. Door die te verwisselen, laat ik zien hoe relatief die koppeling is. De auto blijft dezelfde, maar de lezing kantelt.
Er zit ook iets ironisch in het statusgegeven. Waar een gepersonaliseerde nummerplaat vaak dient om identiteit en status te bevestigen of te versterken, doe ik het omgekeerde: ik ondergraaf die bevestiging. Ik kies niet voor méér prestige, maar voor een subtiele ontregeling ervan.