Mijn artistieke werk is ingegeven door mijn passie voor taal. Ik genoot een artistieke opleiding als grafisch vormgever aan St.-Lukas, maar beroepsmatig was ik decennia lang (1987 – 2025) actief als copywriter en spuwde ik commerciële teksten. Ik was oprichter, bestuurder en 38 jaar creatief directeur in communicatiebureau AB Creations.
Het geschreven woord en het grafische beeld vroegen jarenlang al mijn aandacht, zij het voor zakelijke klanten. Als tegenpool wilde ik vrij schilderen en fictief schrijven, voor mezelf, zonder pottenkijkers of opmerkingen.
In 2017 kreeg mijn drang om mijn verbeelding aan het woord te laten concreet vorm in een eerste misdaadroman, Waarvan akte. In 2021 volgde Pro forma en momenteel werk ik aan een derde misdaadroman met hetzelfde hoofdpersonage Christine Ponnet. Mijn uitgever Johan zegt dat de boeken niet gespeend zijn van enige vorm van maatschappijkritiek (zie ook mijn schilderijen). Als buitenbeentje verscheen in 2023 Jagersjargon, een grappig boekje waarin ik dertig jaar jachtervaring in zeven grappige verhaaltjes bundel. De basis is het typische jagerstaaltje met haar veel authentieke uitdrukkingen.
Nog vroeger maakte ik nu en dan schetsjes en notities voor schilderijen en artistieke concepten die in mijn hoofd huisden, maar waar geen ruimte voor was. Sporadisch maakte ik tijd om iets te realiseren, zoals Krokus, al in 1998. Door tijdgebrek deed ik er twee jaar over om het werk te schilderen (2000-2002). Veel later pas (ca 2021) volgden Klaproos en Narcis.
Wellicht ontstond ook eind de jaren negentig het drieluik Zebrapad, geschilderd op oude, afgedankte diaschermen. Het eerste luik althans, want het zou zeker nog twintig jaar duren voor de andere twee luiken klaar waren. Ik vond en vind de recuperatie van oude diaschermen als canvas voor mijn werk boeiend en duurzaam. Boeiend omdat het geprojecteerde op het doek blijft staan. Duurzaam omdat de afgedankte schermen als format een nieuw leven en een nieuwe bestemming krijgen.
Gaandeweg werd de rode draad doorheen mijn artistieke werk duidelijker. Het zijn meestal woordgrapjes of woordspelletjes. Zo schilderde ik rond 2020 de drie werkjes Rood, Geel en Blauw. Voor een house warming in Calpe deed ik de eigenaars een Spaanse versie cadeau (Amarillo, Azul & Rojo).
De woordgrapjes, ja, ze zijn bedoeld om te foppen, om mensen op het verkeerde been te zetten. Maar dat is alleen de luchtige buitenste laag. Dieper gaat het om de zaken in vraag te stellen. Is blauw wel blauw? Het is comfortabel, gemakkelijk en zelfs gemakzuchtig om af te spreken dat blauw blauw is. Het gaat discussie en ongemak uit de weg. Controverse die ik net wil oproepen. Door het woord blauw in een andere kleur te schilderen komt de toeschouwer even tot stilstand. Er komt ruimte om te twijfelen, om opnieuw te zien, om te beseffen dat zelfs iets ogenschijnlijk eenvoudigs als blauw niet zo eenduidig hoeft te zijn als het lijkt.
Ik wil dat mijn werk een kleine verschuiving veroorzaakt in de manier waarop we naar dingen kijken. Het raakt aan iets fundamenteels: hoe gaan we om met dingen die niet netjes samenvallen, met betekenissen die niet stabiel blijven? Ik wil de vanzelfsprekende interpretaties die in de publieke opinie leven scheeftrekken. Ik speel met hoe sterk we vertrouwen op labels (woorden) die we toekennen aan bepaalde inhoud, identiteit en waarde ervan.
Mijn boodschap: je kijkt niet goed. Geef je andere mogelijkheden/invullingen wel genoeg kans?
Piet Coucke, mei 2026
