Collage uit tijdschriften, papier op schilderspaneel 60 x 80, 2025 (studie)
Met Black & White onderzoekt deze tweeluikcollage de relatie tussen taal, beeld en betekenis. Het woord Black is opgebouwd uit witte gezichten, terwijl White bestaat uit zwarte gezichten. Wat gelezen wordt, staat haaks op wat gezien wordt, waardoor een subtiele semiotische kortsluiting ontstaat tussen benoemen en waarnemen. Door de woorden letterlijk met hun vermeende tegendeel te vullen, ondergraaft Black & White vanzelfsprekende tegenstellingen.
De gezichten, afkomstig uit tijdschriften, verliezen hun oorspronkelijke context en worden bouwstenen van een groter geheel. Bekende en onbekende personen, beroemdheden en leden van koninklijke families worden herleid tot hetzelfde elementaire beeld: een gezicht tussen vele andere gezichten. Het werk balanceert tussen het collectieve en het individuele, tussen de neiging om te categoriseren en de onmogelijkheid om een mens tot een categorie te reduceren.
“Het is perfect mogelijk om als zwarte van binnen héél erg wit te zijn.”
Citaat gehoord op de radio
Tijdens het verzamelen van de portretten diende zich een onverwachte vaststelling aan. Voor de versie White bleek het aanzienlijk moeilijker voldoende zwarte gezichten te vinden. Dat tekort zegt niet alleen iets over het werk, maar ook over de beeldcultuur waaruit het ontstaat. Het roept de vraag op wie zichtbaar wordt gemaakt en wie niet. Om die reden duiken hoe langer hoe meer Amerikaanse basketspelers op, naarmate de letters vorderen. Het is een tastbare verwijzing naar een afwezigheid die in het bronmateriaal aanwezig was.
Black & White gaat uiteindelijk niet over zwart of wit, maar over de ruimte ertussen: de plaats waar identiteit, representatie en culturele codes voortdurend worden geconstrueerd, gelezen en heronderhandeld.
