Het woord White is opgebouwd uit zwarte gezichten, uit tijdschriften geknipt. Tijdens het verzamelen van het beeldmateriaal bleek hoe beperkt zwarte gezichten vertegenwoordigd zijn in de magazines waaruit de collage is samengesteld. Het werk legt daardoor niet alleen een tegenstelling bloot tussen woord en beeld, maar wijst ook op de mechanismen van zichtbaarheid en representatie. Wie zien we, en wie blijft buiten beeld?
Met Black & White onderzoekt de tweeluikcollage de relatie tussen taal, beeld en betekenis. Wat gelezen wordt, staat haaks op wat gezien wordt, waardoor een subtiele semiotische kortsluiting ontstaat tussen benoemen en waarnemen. Door de woorden letterlijk met hun vermeende tegendeel te vullen, ondergraaft Black & White vanzelfsprekende tegenstellingen.
