40 platte televisieschermen, metaal en video, voor sept 1994 (studie)
Flat Screen bestaat uit veertig platte televisieschermen, gestapeld in tien lagen van telkens vier schermen. Samen vormen ze de gevel van een fictief appartementsgebouw, een verticale verzameling van veertig afzonderlijke leefwerelden. De titel verwijst tegelijk naar het object zelf — het flatscreen — en naar de architecturale betekenis van het woord flat: een woonblok waarin talloze levens zich naast en boven elkaar afspelen.
Op elk scherm speelt een andere video af. De bezoeker wordt een voyeur die van buitenaf naar binnen kijkt, alsof hij langs verlichte ramen van een appartementsgebouw wandelt. Achter elk scherm schuilt een ander verhaal, een andere routine, een andere aanwezigheid. De afzonderlijke beelden vormen samen een mozaïek van menselijke activiteit, intimiteit en anonimiteit.
Het werk onderzoekt de manier waarop schermen onze hedendaagse leefomgeving hebben overgenomen. Wat vroeger achter muren en gordijnen verborgen bleef, verschijnt vandaag op monitoren, smartphones en televisies. De grens tussen privé en publiek wordt steeds poreuzer. Flat Screen transformeert de televisie — traditioneel een venster op de wereld — tot een raam waardoor de wereld terug naar binnen kijkt.
Tegelijk roept het werk vragen op over samenleven in de hedendaagse stad. Ondanks de fysieke nabijheid van de bewoners blijven de afzonderlijke levens grotendeels gescheiden. Net zoals in een appartementsgebouw delen de schermen één structuur, maar geen gemeenschappelijk verhaal. Elk beeld staat op zichzelf en maakt tegelijk deel uit van een groter geheel.
Flat Screen speelt met schaal, taal en perceptie. Wat op het eerste gezicht een monumentale installatie van technologie lijkt, ontvouwt zich gaandeweg als een portret van een samenleving waarin kijken, bekeken worden en samenleven steeds vaker via schermen plaatsvinden.
